nga raif kashtanjeva prej Tue 20 Apr 2010, 09:24
shumė poetė madje shumė tė tillė kishin tentuar tė ndriēonin vendin se ku bnaon dashuria, ta hijeshojnė dhe ta madhėshtojnė me njė pėrmendore, me njė shtatore, me njė lapidar...kishin shkruar verse, kishin kėnduar himne ode dhe ditirambe kishin bėrė sonet dhe dymbėdhjetėrrokėshe e ishin sjellur duke menduar se bėnė njė punė tė mundimshe. kur ishin zgjuar, kishin parė kalanė e kėshtjellėn e zhvendosur diku tjetėr, dhe kishin shaluar kuajt e erės dhe ishin vėnė nė ndjekje... ajo tutje kėta pas, dhe ishin lodhur dhe kishin nxėnė pozicione tė reja. a ishte nė zemėr a ishte nė shpirt, a ishte nė loēkė tė zemrės, a ishte nė lug tė barkut, a ishte nė bregun venerian, a ishte nė kėmbė a ishte nė duar, sa ishte nė kokė sa ishte nė mendje, ec e dije ku shkon sa vjen e rritet sa pėrtėrihet...eu zemėr a lodhesh a pushon ndonjėherė, ku banon a ke adrsė a vėshtron ditė e natė jetėn tonė a ke sy nė gjumė, ej loēkė a po dridhesh dhe a ke shtypje tė lartė, ej zemėr si ai kalove natėn a ishe nė ėndėrr a do tė dalėsh nė zgjėndėrr...lere se kjo punė ėshtė e rėnėd, le tė gjendet ku tė dojė sa andej sa kėndej dhe secili le tė kėaqet me kėtė dashuri, seps eėshtė eija dhe personale...le tė rrojė dashuria dhe tė na robėrojė po deshi, mė mirė robėr i dashurisė se i urrejtjeve...unė do tė doja tė mė robėrojė dashuria pėrgjithmonė, madje tėrė kohėn e lume...mė vje keq pėr ata qė nuk hapėn zemrat qė tė hyjė dahsuria e madhe, por tė tillė ka pak, kjo mė jep shumė shpresa....